10 lat pracowni Stroppa
Tysiące pasków, cztery lokale i jedna wielka przygoda.
Dziesięć lat temu zacząłem robić paski do aparatów fotograficznych w swojej sypialni. Nie miałem wielkiej pracowni, zespołu pracowników ani szczegółowego planu na rozwój firmy. Miałem za to kilka narzędzi, trochę materiałów i ogromną potrzebę tworzenia rzeczy własnymi rękami.
Dzisiaj, dziesięć lat później, piszę ten tekst z czwartej już pracowni Stroppa. Wokół mnie stoją maszyny, narzędzia i półki pełne skór. Przez moje ręce przeszły kilometry lin, niezliczone kawałki skóry i tysiące gotowych produktów, które trafiły do ludzi na całym świecie.
I czasami trudno mi uwierzyć, że to wszystko zaczęło się właśnie w tamtej sypialni.
Tysiące małych historii
Przez te dziesięć lat wykonałem tysiące pasków do aparatów. Proste, kolorowe, klasyczne, nietypowe. Takie, które powstawały według sprawdzonych wzorów, i takie, które wymagały wymyślenia czegoś zupełnie od nowa.
Były też setki indywidualnych zamówień. Nietypowe długości, specjalne zestawienia kolorów, zupełnie nowe konstrukcje i pomysły, których pewnie sam nigdy bym nie wymyślił.
To właśnie te zamówienia często okazywały się najciekawsze. Zmuszały mnie do szukania nowych rozwiązań, eksperymentowania z materiałami i doskonalenia technik.
Ale Stroppa nigdy nie była wyłącznie o paskach do aparatów.
Przez lata w mojej pracowni powstawały również paski do zegarków, portfele, pochewki na noże i mnóstwo innych skórzanych przedmiotów. Niektóre były pojedynczymi eksperymentami, inne projektami klientów, a jeszcze inne po prostu rzeczami, które chciałem spróbować zrobić.
Łączyło je jedno. Ciekawość tego, co można stworzyć z kawałka skóry, kilku prostych narzędzi i odrobiny cierpliwości.
I chyba właśnie ta ciekawość jest tym, co przez dziesięć lat napędzało mnie najbardziej.
Dwie ręce i trochę uporu
Stroppa zawsze była bardzo małą firmą.
Choć przez krótki czas miałem pomocników, to zdecydowana większość produktów, które przez te lata opuściły moją pracownię, powstała od początku do końca w moich rękach.
Każde cięcie skóry, każdy szew, każda wypolerowana krawędź. Tysiące powtarzanych czynności, z których składa się codzienna praca rzemieślnika.
Prowadzenie takiego biznesu ma swoje dobre i złe strony.
Z jednej strony daje ogromną satysfakcję i swobodę. Z drugiej oznacza, że jednego dnia jesteś projektantem, drugiego kaletnikiem, a trzeciego fotografem, sprzedawcą, księgowym i człowiekiem od pakowania przesyłek. Czasami wszystkim naraz.
Bywały momenty świetne, ale były też trudne. Nie wszystko wychodziło za pierwszym razem. Nie każdy pomysł okazywał się dobry. Nie każda decyzja była trafiona.
Z perspektywy czasu widzę jednak, że te wszystkie nieudane próby były równie ważne jak sukcesy.
Bo rzemiosło uczy nie tylko precyzji. Uczy też cierpliwości, pokory i tego, że naprawdę dobre rzeczy rzadko powstają w pośpiechu.
Od sypialni do czwartej pracowni
Przez dziesięć lat Stroppa przeprowadzała się już kilka razy.
Każde kolejne miejsce było trochę większe, trochę lepiej wyposażone i dawało nowe możliwości. Dzisiaj pracuję już w czwartym lokalu, który pełni funkcję mojej pracowni.
Ale i tak najbardziej tęsknię za tą pierwszą, prawdziwą, na ul.Tamka w Warszawie. Ilość pozytywnej energii jaką mnie natchnęło to miejsce i ludzie z nim związani jest nieporównywalna z niczym innym w moim życiu.
W prowadzeniu pracowni nie było jednego wielkiego momentu przełomowego, po którym wszystko nagle stało się łatwiejsze.
Były raczej setki drobnych decyzji. Zakup kolejnego narzędzia. Pierwsza poważniejsza maszyna. Nowa technika, której trzeba było się nauczyć. Pierwsze większe zamówienie. Kolejna półka, kolejny stół, kolejne miejsce, w którym zaczynało brakować przestrzeni.
Małe kroki, które z czasem zaczęły składać się na coś znacznie większego.
I to jest chyba jedna z najważniejszych rzeczy, których nauczyło mnie prowadzenie własnej firmy.
Nie trzeba od początku wiedzieć, jak będzie wyglądało następne dziesięć lat. Czasami wystarczy wiedzieć, jaki powinien być następny krok.
Wiedza, którą warto się dzielić
Z czasem samo tworzenie przestało mi wystarczać. Coraz większą przyjemność zaczęło sprawiać mi również dzielenie się tym, czego się nauczyłem.
Tak pojawiły się warsztaty kaletnicze.
Przez moje zajęcia przewinęły się już setki osób. Niektórzy przychodzili z czystej ciekawości, inni z marzeniem o własnej pracowni. Dla jednych była to kilkugodzinna przygoda, dla innych początek nowej pasji.
Obserwowanie kogoś, kto po raz pierwszy bierze do ręki narzędzia kaletnicze, a kilka godzin później z dumą ogląda własnoręcznie wykonany przedmiot, daje naprawdę ogromną satysfakcję.
Co ciekawe, ucząc innych, sam również bardzo dużo się uczę.
Pytania uczestników, ich pomysły i zupełnie inne spojrzenie na pozornie oczywiste rzeczy potrafią być niesamowicie inspirujące.
Im dłużej zajmuję się kaletnictwem, tym bardziej zdaję sobie sprawę, jak wiele jeszcze nie wiem.
Nowe materiały, techniki, narzędzia i rozwiązania pojawiają się nieustannie. Tradycyjne rzemiosło wcale nie musi oznaczać zamknięcia się w przeszłości. Przeciwnie, daje ogromne możliwości eksperymentowania i rozwoju.
I właśnie dlatego, nawet po dziesięciu latach, nadal potrafię przyjść rano do pracowni z ekscytacją na myśl o tym, co będę tego dnia robił.
Dziesięć lat to dobry moment na zmiany
Przez większość swojej historii Stroppa była kojarzona przede wszystkim z paskami do aparatów fotograficznych.
I jestem z tego naprawdę dumny.
Tysiące fotografów na całym świecie zaufało moim produktom. Niektóre paski towarzyszą swoim właścicielom od wielu lat, podczas podróży, codziennej pracy i najważniejszych chwil ich życia.
Ale od dłuższego czasu czuję, że chciałbym zrobić coś więcej.
Kaletnictwo daje mi znacznie szersze możliwości niż produkcja pasków fotograficznych. Przez ostatnie lata rozwijałem swoje umiejętności, poznawałem nowe materiały, udoskonalałem techniki i coraz częściej myślałem o stworzeniu bardziej rozbudowanej kolekcji galanterii skórzanej.
Przyszedł moment, żeby te plany zacząć realizować.
Stroppa będzie się zmieniać.
Nie zamierzam rezygnować z pasków do aparatów. Nadal będą ważną częścią marki. Chcę jednak, żeby Stroppa stała się czymś więcej. Marką, pod którą będę mógł tworzyć przedmioty, jakie od dawna chciałem robić.
Portfele, etui i inne skórzane akcesoria. Produkty projektowane bez pośpiechu, wykonywane tradycyjnymi technikami, z materiałów, które sam chciałbym mieć w swoich codziennych przedmiotach.
Mniej kompromisów. Więcej rzemiosła.
Przez ostatnią dekadę nauczyłem się bardzo dużo o materiałach, konstrukcji i wykańczaniu skóry.
Nauczyłem się również, że między przedmiotem dobrze wykonanym a naprawdę wyjątkowym często stoją drobne detale, które wymagają nieproporcjonalnie dużo czasu.
Starannie poprowadzony szew. Idealnie przygotowana krawędź. Odpowiednio dobrana grubość skóry. Właściwe proporcje. Wnętrze wykonane z taką samą uwagą jak zewnętrzna powierzchnia.
To rzeczy, które łatwo uprościć, jeśli najważniejsza jest szybkość produkcji.
Ja chciałbym pójść w przeciwnym kierunku.
W nowym rozdziale Stroppa jeszcze większy nacisk położę na jakość materiałów, precyzję wykonania i dopracowanie konstrukcji. Chcę tworzyć rzeczy, które będą piękne nie tylko na zdjęciach, ale przede wszystkim wtedy, kiedy weźmie się je do ręki i zacznie z nich korzystać.
Rzeczy, których jakość będzie można poczuć.
Pierwsze nowe produkty są już w przygotowaniu. To dopiero początek i nie chcę jeszcze zdradzać wszystkich planów. Wiem natomiast, że kierunek, który obrałem, daje mi mnóstwo nowej energii do pracy.
Kolejne dziesięć lat?
Nie wiem dokładnie, jak Stroppa będzie wyglądać za następne dziesięć lat.
Dziesięć lat temu też tego nie wiedziałem.
Gdybym wtedy, siedząc w swojej sypialni nad pierwszymi paskami, spróbował zaplanować wszystko, co wydarzyło się później, pewnie nawet nie przyszłaby mi do głowy połowa tych rzeczy.
I może właśnie w tym tkwi największy urok prowadzenia małego, niezależnego biznesu.
Nie zawsze trzeba mieć ogromny kapitał, rozbudowany zespół i perfekcyjny plan. Oczywiście, wszystko to może bardzo pomóc. Ale czasami na początek wystarczy pomysł, chęć nauczenia się czegoś nowego i gotowość do wykonania pierwszego kroku.
Potem następnego. I kolejnego.
Nie zawsze szybko. Nie zawsze w linii prostej. Czasami trzeba się cofnąć, zmienić kierunek albo zacząć coś od nowa.
Ale po dziesięciu latach okazuje się, że te wszystkie małe kroki zaprowadziły nas znacznie dalej, niż początkowo mogliśmy sobie wyobrazić.
Na koniec chciałbym podziękować wszystkim, którzy przez te lata byli częścią tej historii. Klientom, którzy zaufali moim rękom. Osobom, które przychodziły na warsztaty. Tym, którzy polecali Stroppę znajomym, wracali po kolejne produkty albo po prostu kibicowali mi w tym, co robię.
Bez Was ta droga wyglądałaby zupełnie inaczej.
Pierwsze dziesięć lat za mną.
Czas na kolejny krok.







